กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซี่ยหลิ่นกำลังยกถ้วยชาขึ้นจ่อริมฝีปาก พอได้ยินคำนี้มือพลันสั่นระริก น้ำชาหกไปครึ่งถ้วย ลวกเสียจนเขาต้องแยกเขี้ยวยิงฟัน
เขาไม่ทันได้สนใจเช็ดมือ กระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต ความง่วงงุนมลายหายไปจนสิ้น
“หลิ่นชวน เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรกันนะ เจ้าไปเที่ยวหอเขียวมาหรือ”
น้ำเสียงของเขาพลันสูงขึ้นทันใด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ ยื่นหน้าเข้าไปกวาดสายตามองโม่เป่ยยวนตั้งแต่หัวจดเท้าอยู่หลายรอบ
“สมองเจ้าเปิดโล่งแล้วรึ อยากได้สตรีแล้วหรือ เช่นนั้นเจ้าก็บอกข้าสิ! เจ้าเป็นถึงอ๋องเจิ้นหนานผู้สง่างาม ไปสถานที่พรรค์นั้นทำอะไรกัน คุณหนูที่นั่นสกปรกเพียงใดกัน—”
ใบหน้าของโม่เป่ยยวนมืดทะมึนลง