ตอนที่ 50 อะไรกัน? สตรีที่จูบเขาคือพระชายาของเขาหรือ?

“พระชายาหรือ อยู่ที่ใด”

โม่เป่ยยวนมองตามสายตาของหญิงรับใช้ไป ที่หน้าประตูเรือนว่างเปล่า มีเพียงใบไม้ร่วงไม่กี่ใบถูกลมพัดหมุนวน แม้แต่เงาคนสักคนก็ไม่มี

หญิงรับใช้ขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก พึมพำขึ้นประโยคหนึ่ง “เมื่อครู่เห็นพระชายาอยู่ชัด ๆ ไฉนพริบตาเดียวก็หายไปแล้วเล่า หรือว่าช่วงนี้เหนื่อยเกินไปจนเกิดภาพหลอนกันนะ”

โม่เป่ยยวนมิได้สนใจนาง เขาสาวเท้าก้าวใหญ่ไล่ตามออกไป

เขาเดินผ่านระเบียงทางเดิน เลี้ยวผ่านประตูวงพระจันทร์ ไล่ตามไปจนถึงส่วนลึกของสวนดอกไม้—

รอบด้านไร้ผู้คน

แสงจันทร์สาดส่องลงบนถนนแผ่นศิลาสีน้ำเงิน ส่องจนพื้นดินสว่างเป็นสีขาว เงาบุปผาพริ้วไหว ลมราตรีพัดโชยแผ่วเบา มีเพียงเสียงแมลงกรีดร้องดังระงมสลับไปมา