กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่เป่ยยวนตบหลังนางเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ลูกอกตัญญู ทำให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วงแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่ก็มีคนประคองเดินออกมาเช่นกัน นางยันไม้เท้าไว้ ขอบตาแดงระเรื่อ “กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว?”
โม่เป่ยยวนเดินเข้าไป โน้มกายลงเล็กน้อย “ท่านย่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่ส่งเสียง “อืม” คำหนึ่ง กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า พยักหน้าพลางเอ่ย “ผอมลงแล้ว ทั้งยังคล้ำแดดขึ้นด้วย ประเดี๋ยวให้ห้องครัวตุ๋นของบำรุงเพิ่มอีกสักหน่อย บำรุงร่างกายให้ดี ๆ เถิด”
โม่เป่ยยวนขานรับคำหนึ่ง สายตามองข้ามฝูงชน กวาดมองไปรอบจวนรอบหนึ่ง
ไม่เห็นแม้เงาของเยี่ยนเฉี่ยน
พระชายาที่ไม่เคยพบหน้าผู้นั้น มิได้มารอต้อนรับเขา