กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่หวยจิ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงจริงจังลึกซึ้ง “เยี่ยนเฉี่ยน ข้ารู้ว่าที่ช่วงนี้เจ้าเปลี่ยนเป็นสภาพเช่นนี้กะทันหัน เป็นเพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนข้าลงไม้ลงมือกับเจ้าเพื่อเรื่องของเสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าจึงได้รับการกระทบกระเทือนใจ”
หลีลั่วเลิกคิ้วขึ้น มองดูเขาโดยไม่เอ่ยคำใด
โม่หวยจิ่งกล่าวต่อไป น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กที่กำลังแง่งอน “เจ้าดูว่าเช่นนี้ได้หรือไม่ ขอเพียงวันหน้าเจ้าอารมณ์ดีขึ้นสักหน่อย ไม่ทุบตีท่านย่ากับท่านแม่อีก—”
เขายื่นมือออกไป วางลงบนหลังมือของหลีลั่ว แล้วตบเบา ๆ
“ข้าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าด้วยท่าทีที่ดีขึ้นบ้าง”
หลีลั่วก้มศีรษะลง มองดูมือข้างนั้นที่พาดอยู่บนหลังมือของตน