กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตู้เวยคุกเข่าแล้ว ห้องคลังของรองเสนาบดีกลาโหมถูกยกเค้าแล้ว หลิวหยวนไว่ก็ถูกทุบตีแล้ว
ช่างเป็นวันที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ
ยามที่หลีลั่วก้าวเท้าเข้าสู่ประตูใหญ่ของจวนอ๋อง ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล
ภายในโถงใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่และนางโม่นั่งอยู่บนตำแหน่งเจ้าตระกูล บนโต๊ะเบื้องหน้ามีพู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึกวางเรียงราย ทั้งยังมีเสื้อผ้าเก่าที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกหลายชุด
นั่นคือเสื้อผ้าเก่าของโม่เป่ยยวน
ขอบตาของคนทั้งสองแดงก่ำ คล้ายกำลังปรึกษาหารือเรื่องสำคัญอะไรกันอยู่
เดิมทีหลีลั่วคิดจะกลับเรือนข้างไปโดยตรง เพิ่งจะเดินมาถึงหัวมุมระเบียงทางเดิน——
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่ดังแว่วออกมาจากโถงใหญ่ เปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามและเย็นชาเฉียบขาด