ตอนที่ 4 อ๋องเจิ้นหนานถูกลอบสังหารระหว่างทางกลับเมืองหลวง ตกหน้าผาแล้ว!

[เจ้านาย ถึงแม้ไม่มีของพวกนี้ ท่านก็ไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแกท่านอยู่ดีนั่นแหละเจ้าค่ะ]

น้ำเสียงของเสี่ยวกู่กู่แฝงความจนใจแบบ “ข้ามองท่านทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว”

เพราะอย่างไรเสียเจ้านายของมันผู้นี้ ชาติก่อนกระทั่งฮ่องเต้ก็ยังกล้าปฏิเสธ กระทั่งลานประหารด้วยไฟก็ยังกล้าเดินขึ้นไปด้วยรอยยิ้ม—

อารมณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะไปที่ใดย่อมเป็นบรรพชนตัวจริงเสียงจริง

หลีลั่วไม่สนใจมัน นางค้นหาโอสถห้ามโลหิตเม็ดหนึ่งจากในหีบสมุนไพรวิเศษร้อยสมบัติออกมาก่อนแล้วกลืนลงไป

กระแสไออุ่นสายหนึ่งไหลเลื่อนลงไปตามลำคอ บาดแผลที่ท้ายทอยเริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

นางมองไปยังสายน้ำพุวิญญาณสายนั้นอีกครา