กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 459 ซูเฟิงเอ๋ย ช่างเป็นชายหนุ่มที่ดูดีมีสง่าเสียจริง
“หึ ถึงยังไงก็พูดมากกับผมล่ะน่า” ลู่เว่ยตงฉีกยิ้ม
“ฉันไปพูดมากกับนายตั้งแต่เมื่อไร?” ซูเฟิงถือชามถลึงตามองลู่เว่ยตง
“เมื่อวานแค่ให้เพิ่มคำสองคำในแผนงาน นายก็พูดยืดยาวกับฉันไปซะครึ่งค่อนบ่าย” ลู่เว่ยตงพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้าง น้ำเสียงเรียบเฉย
“นั่นมันเรื่องของคำสองคำซะที่ไหน? ฉันรู้สึกว่าถ้าเพิ่มสองคำนั้นลงไป คุณสมบัติมันก็เปลี่ยนไปหมดเลยต่างหาก” ซูเฟิงวางตะเกียบลง
“ในฐานะผู้บังคับบัญชาระดับสูงกว่า ฉันให้นายเพิ่มแล้ว นายยังจะมายืดยื้อกับฉันเป็นบ่าย ๆ อีก” ลู่เว่ยตงพิงพนักเก้าอี้
เผยสีหน้าดื้อด้านไม่เกรงกลัวออกมาซึ่งหาดูได้ยาก