เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 702 สถานีแรกของประเทศ 12
ที่สถานีรถโดยสารหน้าเขตทหาร มีกลุ่มคนยืนอยู่มากมาย
“เสี่ยวจวิน สองเดือนนี้อย่าซนมากนะ” หลิวซิ่วหยุนดึงสายกระเป๋าเป้ของลู่เสี่ยวจวินให้แน่นขึ้น
“พ่อกับแม่ของหลานก็ยุ่ง ย่ากับปู่ก็ยังกลับไปไม่ได้ในตอนนี้ ไม่มีใครคอยจ้องหลานทุกวัน ช่วยทำให้ที่บ้านสบายใจหน่อย ได้ยินไหม?”
เดิมทีเย่เหวินซีเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพร้อมกับลู่เจิ้งหัว แต่หลิวซิ่วหยุนยืนกรานว่าจะไม่ยอม
เย่เหวินซีในตอนนี้ต้องต้มยาและทำกายภาพบำบัดทุกวัน หลิวซิ่วหยุนบอกว่ารอให้เย่เหวินซีหายดีเมื่อไหร่ สองสามีภรรยาชราค่อยย้ายกลับไป
“ย่า ผมกลับไปจะมีเวลาไปซนที่ไหนล่ะ?” ลู่เสี่ยวจวินเบ้ปาก “กลับไปก็ต้องก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ คงไม่มีเวลาแม้แต่จะเล่นด้วยซ้ำ”
คำพูดนี้ไม่ผิดนัก ก่อนกลับซูเฟิงได้มอบหมายงานเรียนให้เขา ข้อแรกเลยคือภาษาอังกฤษ