กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 243 เขาเห็นติงเจียเหอยืนร้องไห้ใบหน้าเปื้อนน้ำตาอยู่ข้างเตียง
วันต่อมา ลู่เว่ยตงขับรถจี๊ปพาคณะเดินทางมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟฮาซื่อ
“ดวงตะวันลับขอบฟ้าทิศตะวันตกเมฆาแดงฉาน ทหารกล้าซ้อมรบเสร็จสิ้นกลับค่าย กลับสู่ค่าย!”
“โอ๊ย พอได้แล้วน่า!” เฉินหยวนฉวนอดไม่ได้ที่จะหันขวับจากเบาะผู้โดยสารหน้า ไปมองจางหยุนเซียที่กำลังร้องเพลงเสียงดังอยู่เบาะหลัง
“เธอช่วยดี๊ด๊าให้น้อยลงหน่อยได้ไหม”
“ทำไมล่ะ? ฉันดีใจไม่ได้หรือไง?” จางหยุนเซียถลึงตาใส่
“แต่งงานกับนายมาตั้งหลายปี ไม่เคยพาฉันไปเที่ยวไหนเลย นี่อุตส่าห์ได้อานิสงส์จากเสี่ยวเย่กับเว่ยตงหรอกนะ!”
“นายจะไปควบคุมฟ้าดินควบคุมทหารของนายก็ไปสิ ยังจะมาควบคุมฉันร้องเพลงอีกเหรอ?!”
คำพูดไม่กี่ประโยคของจางหยุนเซียทำเอาเฉินหยวนฉวนถึงกับใบ้กิน