กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 207 สลักเสลาจนสำเร็จผล หยกอุ่นเปล่งประกาย
“ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงตั้งชื่อนี้ให้ฉันล่ะ?”
เด็กสาววัยเจ็ดขวบเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อ
นั่นคือห้องหนังสือในช่วงต้นยุคสาธารณรัฐจีน ใบไม้ริมหน้าต่างเพิ่งจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง
ผู้เป็นพ่อนั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย บนตักมีหนังสือรวมบทกวีเย็บกี่กางอยู่ แสงแดดสาดส่องผ่านลูกกรงหน้าต่างแกะสลัก ตกกระทบลงบนใบหน้าด้านข้างอันซูบผอมของเขา
ในดวงตาของเขามีความเมตตา มีความคาดหวัง และยังมีบางสิ่งที่เธอในตอนนั้นไม่อาจเข้าใจได้อยู่อีกเล็กน้อย
ผู้เป็นพ่อวางหนังสือลง แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเธอ
ฝ่ามืออุ่นวาบ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของตำรา
“แน่นอนว่าย่อมหวังให้เหยียนยู่ของพวกเรา สามารถทนต่อการสลักเสลาและกลายเป็นภาชนะที่สมบูรณ์ได้ เหมือนดั่งหยกที่ถูกฝนเจียระไน”
“เหยียน (ฝน)? ฝนยังไงเหรอ?” เด็กสาวเอียงคอ ดวงตาเป็นประกายสว่างไสว