กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 202 แม้แต่ในความฝันก็ไม่อนุญาตให้เขาล้ำเส้น
ช่วงนี้ลู่เว่ยตงตื่นเช้าเป็นพิเศษ
หลังจากเลิกงานวันนั้น หวังฮ่าวก็มาหาเขาเพื่อพูดคุยอีกครั้ง ทั้งสองยืนอยู่ริมสนามฝึกอันว่างเปล่า ทอดสายตามองหมู่ดาวบนท้องฟ้าที่ไม่อาจสลายไปได้
เนิ่นนานที่ไม่มีใครเอ่ยปาก
“พี่ตง”
วันนั้นหวังฮ่าวไม่ได้เรียกเขาว่าเสนาธิการ แต่กลับร้องเรียกด้วยสรรพนามเก่าแก่ของพวกเขาสองคนในสมัยที่เพิ่งเริ่มเป็นทหารด้วยกันใหม่ๆ
สรรพนามนั้นไม่ได้ถูกเรียกขานมานานแสนนานแล้ว
ลู่เว่ยตงไม่ได้ขานรับ เพียงแต่หันหน้าไปมอง
ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของหวังฮ่าวถูกขับเน้นจนเห็นโครงหน้าที่แข็งกร้าวและเย็นชา เขาจ้องมองความมืดมิดในที่แสนไกล ภายในแววตามีบางสิ่งที่ยากจะอธิบาย
“ถ้าเสี่ยวติงเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่นล่ะก็...”