กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 672 มีดอกปิงหลิงฮวาเพิ่มมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ที่มือขวา นิ้วชี้เรียวขาวของเย่เหวินซีขยับเบาๆ หนึ่งครั้ง
“อ๊ะ! ขยับจริงๆ ด้วย!” เสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นขึ้นในห้องพักผู้ป่วยทันที
หลิวซิ่วหยุนตบต้นขาตัวเอง ลู่เว่ยฮวากำแขนลู่เสี่ยวจวินกระโดดโลดเต้น
แต่สายตาของทุกคนก็พร้อมใจกันหันไปมองลู่เว่ยตงที่อยู่ข้างๆ อีกครั้ง
เขาไม่ได้ยืนอยู่ข้างเตียงแล้ว
แต่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใบหน้ามีทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตา ยื่นมือออกไปลูบไล้แก้มของเย่เหวินซีอย่างแผ่วเบา แล้วก็ค่อยๆ
ทัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของเธอไปไว้หลังใบหู
“เหวินซี....” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำ “คุณได้ยินเสียงผมแล้วใช่ไหม?”
“ถ้าคุณได้ยิน ช่วยขยับนิ้วอีกนิดได้ไหม?”