กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 610 หา ยอมแพ้แล้วเหรอ ฉันไม่เชื่อหรอก
จูบของหวังฮ่าวไล่จากติ่งหูลงมา ประทับที่ซอกคอ แล้วลากลงมาตามไหปลาร้าอย่างเชื่องช้า
จู่ๆ ติงเจียเหอก็ตัวแข็งทื่อ ยกแขนขึ้นมาอย่างลืมตัว หมายจะปิดบังรอยแผลเป็นเก่าอันน่ากลัวบนแขนขวา
หวังฮ่าวจับข้อมือเธอไว้อย่างนุ่มนวล ดึงมือเธอออกไป
เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากแนบลงบนรอยแผลเป็นที่ขรุขระนั้น จูบเบาๆ แล้วไล่จูบขึ้นไป ซับหยาดน้ำตาที่หางตาของเธอ
“อย่าดูเลย” ติงเจียเหอเบือนหน้าหนี เสียงสั่นเครือ “มันน่าเกลียดเกินไป”
“ไม่น่าเกลียดเลย” หวังฮ่าวพูดเสียงแหบพร่า ฝ่ามือลูบไล้แขนของเธอ “ร่างกายคุณไม่มีตรงไหนที่น่าเกลียด ไม่ต้องปิดหรอก”