ตอนที่ 416 ครั้งหน้าไม่ว่ายังไงก็ต้องให้ลู่เว่ยตงรับน้อยลงหน่อยแล้ว

ตอนที่ 416 ครั้งหน้าไม่ว่ายังไงก็ต้องให้ลู่เว่ยตงรับน้อยลงหน่อยแล้ว

“ทำดีที่สุดแล้วปล่อยให้เป็นเรื่องของฟ้าลิขิต” เย่เหวินซีพึมพำกับตัวเองรอบหนึ่ง

“จริงนะ เธอควรพักบ้างได้แล้วเหวินซี” ติงเจียเหอวางตะเกียบลงและมองเธอพลางพูด

จางหยุนเซียและหวังอิ่งเสวี่ยก็พยักหน้าตาม

เย่เหวินซีมองติงเจียเหอแวบหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

เธอรู้ว่าคำว่า “พักบ้าง” ที่ติงเจียเหอพูดถึงหมายความว่าอะไร

ในสายตาของคนเหล่านี้ เย่เหวินซีเหมือนเครื่องยนต์นิรันดร์ที่ก้าวเดินไปข้างหน้าโดยไม่เคยหยุดพัก

การก้าวเดินเช่นนี้ ไม่ใช่แค่การทำงานล่วงเวลาอดหลับอดนอน หรือเพียงแค่ทุ่มเทเวลาทำงานอย่างหนัก

แต่เป็นการทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อผลักดันให้ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าขยายตัวเติบโตขึ้นและก้าวออกไปสู่ภายนอก ทำลายกำแพงแล้วกำแพงเล่าอย่างต่อเนื่อง