กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 396 พวกเธอเดินตัวปลิว แผ่นหลังยืดตรงยิ่งกว่าต้นป๊อปลาร์ในลานบ้าน
ซ่งเสี่ยวถังกำลังครุ่นคิด ภรรยาทหารหลายคนที่มารับลูกด้านข้างก็เริ่มพูดคุยกัน
“พวกคุณไปลงทะเบียนหรือยัง” ผู้หญิงคนหนึ่งถามขึ้น
“ฉันลงทะเบียนทำอาหารไปแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันเคยทำงานในร้านอาหาร พอมีฝีมืออยู่บ้าง” อีกคนตอบ
“แล้วเธอลงทะเบียนอะไรไปล่ะ”
“ฉันลงทะเบียนเย็บผ้าไป ฉันเคยเป็นลูกมือช่างตัดเสื้อในหมู่บ้านมาก่อน ไม่รู้ว่าจะนับเป็นช่างอาชีพได้ไหม”
“ของเธอไม่นับว่าเป็นช่างอาชีพหรอก เขาบอกว่าต้องเป็นอาชีพที่ใช้หาเลี้ยงชีพได้”
“งั้น...งั้นฉันก็หาเงินได้เหมือนกันนะ ถึงจะหาได้ไม่เยอะ...” ผู้หญิงคนนั้นเริ่มไม่ค่อยมั่นใจ “ฉัน...ฉันก็กำลังเรียนอยู่นี่ไง”
“วันนี้ฉันเห็นมา พวกเขารับสมัครผู้ดูแลผู้ป่วยให้แม่ของเสี่ยวเสวี่ย ระดับพรีเมียมให้ค่าจ้างวันละสองหยวนห้าเหมาขึ้นไป