กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 183 อย่านิ่งนะ..นี่คืออาณาเขตของฉัน
ลู่เว่ยตงมองเย่เหวินซีที่อยู่ตรงหน้า
ผิวขาวผ่องแดงระเรื่อตั้งแต่หน้าผากไล่ยาวมาถึงหน้าอก
ราวกับกระดาษเซวียนจื่อที่ถูกน้ำหมึกสีชาดซึมเปื้อน ซึมกระจายไปทั่วอย่างสะเปะสะปะ
ปากเธอเก่งกล้าราวกับสายฟ้าฟาด แต่เนื้อแท้กลับเป็นเหมือนเครื่องปั้นดินเผาดิบที่แตะปุ๊บก็สั่นระริก
เหมือนเครื่องกระเบื้องเคลือบบางเฉียบที่เพิ่งออกจากเตา แค่เคาะเบาๆ ก็ส่งเสียงดังกังวาน
อ่อนไหวกว่าตอนที่ปากแข็งตามปกติมากนัก
ลู่เว่ยตงก็เข้าใจขึ้นมา