ตอนที่ 174 สหายเย่เหวินซี...ขอเชิญคุณเต้นรำสักเพลงได้ไหม?

ตอนที่ 174 สหายเย่เหวินซี...ขอเชิญคุณเต้นรำสักเพลงได้ไหม?

นอกงานเต้นรำ ริมหน้าต่างฝั่งสุดทางเดิน

บริเวณนี้แสงไฟสลัว ไม่ได้เปิดไฟ

โจวซวี่เฉินพิงกรอบหน้าต่าง ไม่ได้สนใจความครึกครื้นด้านใน เอาแต่มองออกไปบนท้องฟ้าด้านนอก

รัตติกาลลึกล้ำจนกลายเป็นสีน้ำเงิน หมู่ดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้า

เดิมทีเขาแค่มองไปเรื่อยเปื่อย แต่สายตากลับถูกตรึงไว้ด้วยดาวดวงหนึ่ง

ไม่ใช่เพราะตำแหน่งของมันพิเศษอะไร แต่เป็นเพราะมันสว่างจ้าเกินไปต่างหาก

สว่างอย่างดุดัน สว่างอย่างไม่มีเหตุผล

ดึงดันจะบดบังแสงสว่างรอบข้างให้หม่นหมองลงไปเสียดื้อ ๆ

เขาอยู่ในแวดวงปักกิ่งมาหลายปี คนฉลาด คนเก่งกาจที่เคยพบเจอ นับนิ้วมือสองข้างยังไม่พอ