ตอนที่ 172 ก็แค่อาการกำเริบนิดหน่อย

ตอนที่ 172 ก็แค่อาการกำเริบนิดหน่อย

หลังจากเย่เหวินซีกลับมานั่งที่เดิม ความรู้สึกประหม่าและกระวนกระวายใจถึงได้ค่อย ๆ ตีรวนขึ้นมาเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว

เธอแอบสูดลมหายใจเข้าลึกสองครั้ง

มือของลู่เว่ยตงยื่นมากุมมือเธอไว้แน่น

ฝ่ามือของเขาหนาและหยาบกร้าน มีรอยด้านจากการฝึกฝน ออกแรงบีบเบา ๆ ที่ฝ่ามือของเธอด้วยความอบอุ่น

เย่เหวินซีหันไปมองเขา เขาก็มองมาพอดี

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นพร้อมกัน

“จุ๊ ๆ ๆ...” ติงเจียเหอบ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ คนเดียว

“ถ้าบอกว่าเธอไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัย ฉันไม่เชื่อหรอกนะ”

“พูดเหลวไหลน่า..” เย่เหวินซีเอาศอกกระทุ้งเธอเบา ๆ “ฉันจะไปเรียนที่ไหนกัน”