กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 167 คืนนี้..ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน..
เย่เหวินซีเหนื่อยจนแทบจะทรุด เธอรู้สึกเหมือนวันนี้รับบทเป็นทั้งช่างแต่งหน้า ตากล้อง ช่างทำผม และคนงานเบ็ดเตล็ดมาทั้งวัน
ถ้ามีนาฬิกาออกกำลังกาย หน้าจอก็คงแสดงตัวเลขว่าเดินไปแล้วอย่างน้อยสี่หมื่นก้าว
เมื่อกลับถึงบ้าน เธอเปิดก๊อกน้ำในห้องน้ำทันที แล้วโยนเครื่องทำน้ำร้อนแบบจุ่มลงไปในถังเพื่อต้มน้ำ
เธอใช้มือข้างหนึ่งนวดน่องที่ปวดเมื่อย ส่วนอีกข้างก็กดโทรศัพท์หาลู่เว่ยตง
“ฮัลโหล ผู้บังคับการ...เสนาธิการลู่”
“นี่ พอคุณได้เลื่อนขั้น ฉันก็ต้องมาคอยเปลี่ยนคำเรียกตามอีก ยุ่งยากจริง”
ปลายสายมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของลู่เว่ยตงดังมา
“เอาอย่างนี้ คุณตั้งชื่อเล่นหวานๆ ให้ฉันดีไหม?”