กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 165 สายตามองตามร่างที่กำลังวิ่งของเขา ไม่ยอมละไปไหน
วันถ่ายภาพ เย่เหวินซีก็จ้างผู้ช่วยมาช่วยงานอีกหลายคน
เธอยังเรียกซุนเสี่ยวหลานกับฟางฟางลูกสาวของเธอมาด้วย
ตอนที่เย่เหวินซีไปหาเธอที่บ้าน ใบหน้าของซุนเสี่ยวหลานเต็มไปด้วยความประหม่าและกังวลใจ นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมา ไม่กล้าแม้แต่จะพูดเสียงดัง
เธอไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่หยิบเงินค่าจ้างที่ซุนเสี่ยวหลานยัดกลับมาให้ในจดหมายคราวก่อน คืนใส่มือเธอไปเหมือนเดิม
“นี่เป็นส่วนที่เธอควรได้รับ ไม่ต้องรู้สึกติดค้างหรอก”
“ที่นี่ของเราเข้าออกอิสระ ไม่มีคำว่าใครทำผิดต่อใคร เธอก็อย่ามัวแต่คิดจะขอโทษอยู่เลย”
หลังจากออกจากบ้านซุนเสี่ยวหลาน ทั้งสองก็เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กลับมา
เย่เหวินซีถือโอกาสเล่าเรื่องสถานที่ใหม่ของร้านตัดเย็บเสื้อผ้าที่เพิ่งได้รับอนุมัติ และเรื่องชมรมช่วยเหลือซึ่งกันและกันที่กำลังดำเนินการอยู่ให้เธอฟัง