กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 557 นามบัตรของฝากแห่งฮาซื่อ
ลู่เว่ยตงลูบหลังเธอเป็นจังหวะ ราวกับกำลังลูบขนปลอบแมวน้อยที่กำลังพองขนขู่ฟ่อ ๆ
แมวน้อยตัวนั้นยื่นปาก บ่นอุบอิบเสียงอู้อี้ “ที่จริงฉันก็รู้... ว่ามันเป็นเพราะสภาพแวดล้อมและทัศนคติแบบนี้ แต่ฉันก็แค่... ฉันก็แค่เสียใจ”
“ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่เป็นไรเวลาอยู่ข้างนอก ต้องคอยบอกคนอื่นว่าเข้าใจ บอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจฉัน...”
ลู่เว่ยตงตบหลังเธอเป็นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “อืม ผมรู้”
“คุณรู้ไหมว่าฉันต้องแกล้งทำเป็นเข้มแข็งแค่ไหนเวลาอยู่ข้างนอก ฉันต้องบอกพี่หยุนเซียว่าไม่เป็นไร ต้องบอกเจียเหอว่าไม่เป็นไร
ต้องบอกทุกคนว่าพวกเราเปลี่ยนไปเดินเส้นทางอื่นก็ได้”
“แต่ฉันก็แค่... ฉันก็แค่อยากถูกมองเห็นบ้างสักครั้ง”