กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 542 นายมันทำมาจากน้ำจริง ๆ
ห้อง 302 ที่พักสำหรับแขกของรัฐแห่งที่สองในฮาซื่อ
ภายในห้องมีเตียงเดี่ยวสองเตียง ผ้าปูที่นอนสีขาวดูเก่าเล็กน้อย มุมผ้าห่มขาดเป็นรู เผยให้เห็นลายตารางของไส้ผ้าห่มด้านล่าง
ป้าหวงยกกะละมังน้ำเย็นเข้ามา นำผ้าขนหนูชุบน้ำบิดจนหมาด เธอถือผ้าขนหนูเดินไปที่หัวเตียง
หวังอิ่งเสวี่ยนอนขดตัวอยู่บนเตียงด้านใน ห่มผ้าห่มมิดชิด ทว่าทั่วร่างกลับสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อนรำ
“เปรี้ยง—” เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง
ป้าหวงมองออกไปนอกหน้าต่าง “โอ๊ย ฝนตกหนักเกินไปแล้วนะเนี่ย”
เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากของหวังอิ่งเสวี่ย ร้อนจนน่าตกใจ “แบบนี้ไม่ดีแล้ว! เสี่ยวเสวี่ย ไข้ขึ้นสูงมากเลย ฉันจะออกไปซื้อยาให้เธอนะ!”