ตอนที่ 536 วีรสตรี

ตอนที่ 536 วีรสตรี

จี้ทิงหลานสัมผัสกระดาษเหล่านี้แล้วหลับตาลง

ราวกับมองเห็นภาพเหล่านั้นผ่านกระดาษพวกนี้...

เธอลืมตาขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

รถไฟจอดเทียบท่าที่สถานีเล็ก ๆ ชื่อว่าซวงเฉิงเป่า

มีผู้คนเดินขึ้นลง หิ้วตาข่ายใส่ของและสะพายม้วนที่นอน จี้ทิงหลานไม่ได้มองพวกเขา เธอเอาแต่จ้องมองรอยแยกบนชานชาลานอกหน้าต่าง

ระหว่างก้อนอิฐของชานชาลาปูนมีรอยแยกอยู่หนึ่งรอย ในรอยแยกนั้นมีดอกไม้สีชมพูเล็ก ๆ ดอกหนึ่งงอกออกมา

รอบ ๆ ก็มีหญ้าอยู่บ้าง แต่ล้วนเหี่ยวเฉาและเต็มไปด้วยฝุ่น ถูกเหยียบย่ำจากรอยเท้าของผู้คนที่สัญจรไปมา ดูเหมือนยอมรับชะตากรรม มีเพียงดอกไม้สีชมพูเล็ก ๆ

ดอกนั้นที่ไม่เหมือนใคร

มันดูเหมือนดอกคอสมอส เป็นเพียงต้นกล้า ลำต้นเล็กมาก สั่นเทา แต่กลับตั้งตรง