กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 530 ฉันกลัวไอ้ตัวนั้น...
พอปิดประตู ลู่เว่ยตงก็ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน สูดอากาศยามเช้าตรู่เข้าปอดลึก ๆ
เดือนเจ็ดในแถบตะวันออกเฉียงเหนือ ฟ้าสว่างเร็ว แค่ตีสามกว่าท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว
สายลมยามเช้าหอบเอาหยาดน้ำค้างและกลิ่นหญ้าเขียวขจีมาด้วย พัดโดนตัวแล้วรู้สึกเย็นสบาย แต่ผ่านไปอีกแค่สองชั่วโมง แสงแดดนี้ก็จะสามารถแผดเผาคนให้ละลายได้
เขาเดินออกจากอาคารชุด นกกระจอกบนต้นป๊อปลาร์ตรงปากทางเดินบินหนีพึ่บพั่บ เขากระทำโดยสัญชาตญาณหันกลับไปมอง หลังหน้าต่างที่ถูกลานบ้านชั้นหนึ่งบดบังไว้นั้น
ก็คือบ้านของเขากับเย่เหวินซี
ข้าราชการจะไปฝึกที่สนามกีฬาด้านทิศตะวันตกของอาคารกองทัพ แยกจากกองร้อยระดับล่าง การวิ่งรอบสนามก็เป็นแค่วิ่งวอร์มอัพสามกิโลเมตร สำหรับลู่เว่ยตงแล้ว
ไม่ต่างอะไรกับการเดินเล่นเลย