ตอนที่ 515 ฉันมีความสุขมาก ๆ จริง ๆ

ตอนที่ 515 ฉันมีความสุขมาก ๆ จริง ๆ

พอเดินมาถึงทางแยก จู่ ๆ ฝีเท้าของติงเจียเหอก็หยุดชะงัก

หวังฮ่าวที่จับมือเธออยู่ ถูกดึงให้ถอยหลังไปครึ่งก้าว

เขากำลังจะเอ่ยถาม แต่พอหันหน้าไป ก็เห็นติงเจียเหอกัดริมฝีปากล่าง ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า พยายามกลั้นไม่ให้ไหลออกมา

ฝั่งตรงข้ามทางแยกมีคนสองคนยืนอยู่ ผู้ชายหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคน อายุประมาณห้าสิบกว่าปี

ผู้ชายสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวเก่า ผู้หญิงสวมผ้ากันเปื้อน สองมือเช็ดไปมาบนผ้ากันเปื้อนซ้ำ ๆ

เมื่อพวกเขาเห็นติงเจียเหอ ก็ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวพร้อมกัน แล้วก็ชะงัก ราวกับกลัวว่าจะทำให้ใครตกใจ

ริมฝีปากของติงเจียเหอสั่นระริก ร้องเรียกเสียงเบา “พ่อ...แม่...”

หวังฮ่าวเข้าใจแล้ว เขากุมมือเธอไว้แน่น “ไปกันเถอะ”