กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 327 โยนหินลงกลางสระ คลื่นน้ำย่อมก่อตัว
รถจี๊ปสีเขียวทหารแล่นไปตามถนนดินที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ล้อรถบดทับเศษหินจนเกิดเสียงดังกึกกัก
เย่เหวินซีมองดูท้องฟ้าสีเทาหม่นและต้นป๊อปลาร์ที่ไร้ใบสลอนอยู่นอกหน้าต่าง ในใจรู้สึกสับสนและว่างเปล่าเล็กน้อย เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องมา
เพียงแต่รู้สึกไปเองว่าอาจจะหาคำตอบบางอย่างได้จากที่นี่
ลู่เว่ยตงสวมเสื้อคลุมแจ็กเก็ตสีดำ มือจับพวงมาลัย สายตาทอดมองไปตามถนนเบื้องหน้าโดยไม่พูดอะไร ที่เบาะหลัง จางหยุนเซียกำลังกอดถุงผ้าใบหนึ่งเอาไว้
ภายในบรรจุเส้นหมี่และน้ำมันงาที่เธอนำมาถวายวัด ทุกครั้งที่มา เธอจะนำของติดไม้ติดมือมาด้วยเสมอ ไม่มากนัก เพราะถ้ามากเกินไป ท่านเจ้าอาวาสก็จะไม่รับ
“ขับตรงไปอีกสองลี้ พอเห็นป่าสนผืนนั้นก็ถึงแล้ว” จางหยุนเซียชี้ไปด้านหน้า