กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 312 เงื่อนไขก็คือ ครั้งนี้ต้องไม่ถูกทำลายทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันได้เติบโต
“ขอโทษนะ...” เย่เหวินซีบิดสายโทรศัพท์ไปมา น้ำเสียงอ่อนหวานแฝงความออดอ้อนเล็กน้อย “นายรอนานมากเลยใช่ไหม?”
ปลายสายมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของลู่เว่ยตงดังขึ้น
“ความจริงแล้วฉันไม่ได้ไปหรอก”
“เอ๊ะ? นายก็ลืมเหมือนกันเหรอ?” เย่เหวินซีเบิกตากว้าง น้ำเสียงสูงปรี๊ด
“เธอคิดว่าฉันจะเป็นเหมือนเธอเหรอ? ฉันจะลืมเธอได้อย่างไร?” ลู่เว่ยตงขึ้นเสียงเล็กน้อย
จากนั้นก็ลดเสียงลงและพูดต่อ
“เมื่อเช้านี้ฉันโทรหาผู้อำนวยการโจวตลอดเลย จนกระทั่งใกล้จะสิบเอ็ดโมงถึงโทรติด เขาบอกฉันเรื่องสถานการณ์ของพวกเธอเมื่อเช้า”
“แล้วก็บอกว่าเที่ยงนี้พวกเธอจะไปกินข้าวที่ห้องส่วนตัวในร้านอาหาร ฉันเดาว่าเธอคงตื่นเต้นดีใจจนลืมฉันไปเสียสนิทแน่ ๆ”