กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 270 บังเอิญจัง ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อติงเจียเหอเหมือนกัน
พอข่าวนี้แพร่ออกไป ในห้องประชุมก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
หลายคนลุกจากที่นั่ง กรูเข้ามาที่หน้าเวที ล้อมรอบเย่เหวินซีไว้หลายชั้น
คำถามถูกโยนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ว่าต้องทำอะไรบ้าง ต้องมีเงื่อนไขอะไร ค่าตอบแทนประมาณเท่าไหร่
เย่เหวินซีตอบทีละคำถาม อธิบายจนคอแทบจะแห้งผาก
หวังมิงหย่วนอาศัยจังหวะตอนส่งน้ำให้ กระซิบถามที่ข้างหูเธอ:
“จะให้...หาเวลามาคราวหน้าดีมั้ย? นักศึกษากระตือรือร้นกันมาก คงไม่เลิกราง่าย ๆ แน่”
เขากลัวว่าเย่เหวินซีจะเหนื่อยเกินไป
เย่เหวินซีเหลือบมองนาฬิกา หกโมงเย็น รถประจำทางเที่ยวสุดท้ายออกตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง
“ฉันขอพูดต่ออีกครึ่งชั่วโมง น่าจะยังทันอยู่”