กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 84 นี่มันโต๊ะกินข้าวนะ นายวางฉันลงตรงนี้ทำไม?
กริ๊งกริ๊งกริ๊ง....
โทรศัพท์สีขาวนวลในบ้านเย่เหวินซีดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครรับสาย
แสงแดดข้างนอกกำลังดี
เย่เหวินซีนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือมาครึ่งค่อนวัน จนรู้สึกตึงที่หัวไหล่ เลยอยากจะออกไปยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย
แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าลู่เว่ยตงมักจะบ่นเสมอว่าเธอร่างกายอ่อนแอเกินไป สมควรได้รับการออกกำลังกายบ้าง
ตอนได้ยินคำนี้ครั้งแรกเธอยังเถียงเขากลับ แต่ต่อมาเธอก็ค้นพบด้วยตัวเอง
เจ้าของร่างเดิมเติบโตมาในชนบท ถูกทารุณกรรมมาตั้งแต่เด็ก
พื้นฐานร่างกายไม่ได้รับการดูแลอย่างดี ร่างกายจึงอ่อนแอมากจริงๆ