กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 43 เรื่องดีสิ! โรงงานอาหารแห่งนั้นตอบจดหมายเธอแล้ว!
เจ้าหน้าที่อนามัยสองคนประจบสอพลอติงเจียเหอ แถมยังพยายามดึงเธอเข้าไปร่วมวงสนทนาวิพากษ์วิจารณ์ลู่เว่ยตง
ติงเจียเหอเหลือบตามองเจ้าหน้าที่อนามัยทั้งสองคน
“พวกเธอสองคนจะนินทาอะไรกันก็อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยได้ไหม?”
พอโดนตอกกลับแบบนี้ สองคนนั้นก็สะอึก ยิ้มเจื่อนๆ แล้วเดินออกจากห้องพยาบาลไป
ติงเจียเหอถอดเสื้อกาวน์สีขาวออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบทหาร
เธอยกมือขึ้นมาดู เห็นนิ้วที่มีรอยด้านบางๆ และรอยแผลเป็นตื้นๆ สองสามรอยบนมือ จากนั้นก็ลูบผมสั้นของตัวเอง
เธอถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา
จำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ต้องเดินทางรอนแรมไปตามฐานที่มั่นต่างๆ ร่วมกับกองทัพ
ทุกครั้งต้องกินนอนกลางดินกินกลางทราย กลิ่นบนตัวถ้าไม่ใช่กลิ่นยาก็เป็นกลิ่นเหม็นอับเพราะไม่สะดวกอาบน้ำ