กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 29 ไม่ต้องให้เธอใส่รองเท้า อุ้มไปวางบนเตียงเลย
หลังจากลู่เว่ยตงพูดประโยคนี้จบ เขาก็ไม่ได้หารองเท้าเลย
ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โน้มตัวลงไปอุ้มเย่เหวินซีที่อยู่บนเตียงขึ้นมาทั้งตัวในท่าอุ้มเจ้าหญิง
เย่เหวินซีไม่ได้มีรูปร่างเล็กบอบบาง เธอเป็นคนตัวสูง น้ำหนักก็ไม่ถือว่าเบา
แต่ตอนที่ลู่เว่ยตงอุ้มเธอขึ้นมา หลังและเอวของเขาแทบไม่ได้ออกแรงอะไรเลย สบาย ๆ เหมือนกำลังอุ้มเด็ก
เย่เหวินซีทำได้แค่ร้องอุทานออกมา:
“อ๊ะ! ลู่เว่ยตง!”
ร่างของเธอก็ถูกเขาอุ้มไว้อย่างมั่นคง แล้วเดินจ้ำอ้าวมุ่งหน้าออกไปนอกประตู
“อ้าว?! พี่รอง! พี่ทำผิดกฎ! ขี้โกง!!”
ลู่เว่ยฮวากระทืบเท้าด้วยความร้อนรนอยู่ข้างหลัง รีบตามไปขวาง