กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 24 ฉันไม่รับคำขอโทษนี้ และจะไม่ให้อภัยเธอด้วย
สวีเหมี่ยวถูกพ่อตะคอกจนสะดุ้งเฮือก
แต่ศักดิ์ศรีและหน้าตาอันน้อยนิดทำให้เธอกัดริมฝีปากแน่น
เธอจะปริปากพูดได้อย่างไร ว่าตัวเองจ่ายเงินจ้างนักเลงไปดักซุ่มคน?
ทั้งสองครอบครัวยังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ขืนพูดเรื่องนี้ออกไป....
เธออึกอักอยู่นาน แต่ก็เค้นคำพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
“แกเป็นคนพูด!” ลู่เว่ยตงไม่มีความอดทนรอเธอ หันไปตวาดใส่นักเลงคนนั้นเสียงต่ำ
นักเลงร่างผอมสูงสะดุ้งโหยง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ฉัน...ถ้าฉันพูดแล้ว จะปล่อยฉันไปไหม”
คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก ก็สบเข้ากับดวงตาที่ปราศจากความอบอุ่นราวกับจะตรึงเขาไว้ของลู่เว่ยตง ทำเอาตกใจจนหุบปากทันที
“ผะ...ผู้กอง ฉันจะพูด ฉันจะพูดทุกอย่างเลย!” ชายร่างผอมสูงตกใจจนลิ้นพันกัน