0130

⬢⬢⬢

ตอนที่ 130 โทสะจากก้นบึ้งหัวใจ

เย่เป่ยและหลงอวี่เย้าแหย่กันไปมาขณะจากมาถึงนอกภูเขา

เมื่ออยู่นอกภูเขา หลงอวี่หันกลับไปมอง ทว่าขอบตากลับแดงก่ำ

“เป็นอะไรไป? อาลัยอาวรณ์ท่านปู่ของเจ้าหรือ?” เย่เป่ยถาม

“อาลัยอาวรณ์สิ” หลงอวี่ก้มหน้าลง หยากน้ำตาใสไหลอาบแก้ม “ท่านปู่ของข้า ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนเขาฝืนทนมาตลอดจนถึงตอนนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะยังทนได้อีกนานเท่าใด”

“ผู้อาวุโสเป็นอะไรไปหรือ?” เย่เป่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เจ้าอย่าถามเลย ต่อให้ถามข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอก” หลงอวี่เช็ดหยากน้ำตาที่หางตา