กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 472 ฉันไม่สันทัดศึกชิงไหวชิงพริบ
“ฉันเคยเจอคนปากแข็งมานับไม่ถ้วน และแกก็เป็นตัวท็อปในบรรดาคนพวกนั้นอย่างแท้จริง เกรงว่าต่อให้พหุจักรวาลความมืดจะล่มสลาย ปากของแกก็คงยังอยู่ดีสินะ!” อวี๋หงสือแสยะยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม
“โอ้? นี่ฉันไม่ใช่คนที่ปากแข็งที่สุดหรอกหรือเนี่ย ลองให้ฉันเดาดูสิ ว่ายอดฝีมือคนไหนกันที่จะเหนือกว่าฉันได้... แกงั้นเหรอ”
น้ำเสียงของแบทแมนผู้หัวเราะกลับเยือกเย็นอย่างคาดไม่ถึง อวี๋หงสือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองลงไปในท่าทางที่เหนือกว่า “ฉันชื่นชมอารมณ์ขันของนายนะ อย่างน้อยตอนที่ไม่หัวเราะ พวกเราก็ยังสื่อสารกันได้ตามปกติ”
“ขอบคุณสำหรับคำชม ตั้งแต่กลายมาเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีใครชื่นชมฉันมานานมากแล้ว”
คำพูดของแบทแมนผู้หัวเราะฟังดูสะท้อนใจอยู่บ้าง แต่อวี๋หงสือไม่มีทางหวั่นไหวแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าแบทแมนผู้หัวเราะไม่มีทางรู้สึกปฏิเสธสถานะของตัวเองอย่างแน่นอน
ผู้ใหญ่ทุกคนควรจะเรียนรู้และเข้าใจว่า การจะตัดสินว่าคนคนหนึ่งเป็นอย่างไร ต้องดูที่สิ่งที่เขาทำ ไม่ใช่ฟังจากสิ่งที่เขาพูด!
ข้อนี้เป็นจริงในทุกหนแห่ง แม้จะนำไปใช้กับซูเปอร์ฮีโร่ก็แม่นยำเช่นเดียวกัน
ทว่า เรื่องนี้ไม่ได้ขัดขวางการที่อวี๋หงสือจะพูดจาไร้สาระไปกับเขา...
“ฉันไม่มีเรื่องคุยกับแบตแมนของโลกนี้เท่าไหร่หรอก จะอย่างไรหลักการของเขาก็ตลกสิ้นดีไม่ว่าจะมองจากมุมไหน แต่เขากลับยังคงแสดงท่าทีมั่นอกมั่นใจในความเชื่อมั่นนั้นซะเหลือเกิน”