กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 331 ไพ่ตายก็ต้องพักผ่อนเหมือนกัน
วันอันแสนงดงามเริ่มต้นขึ้นในยามเที่ยงวัน ขณะที่อวี๋หงสือค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเลื่อนลอยเล็กน้อย ไม่ใช่ว่ายังไม่ตื่นดี แต่เป็นเพราะถูกใบหน้างดงามชวนให้แทบลืมหายใจในอ้อมแขนทำให้ตาพร่าไปชั่วขณะ
ความสงบสุขหลังมหาสงครามช่างล้ำค่ายิ่งนัก อาจเป็นเพราะจิตวิญญาณที่ตึงเครียดต้องการการผ่อนคลายและปลดปล่อย อวี๋หงสือจึงตรงดิ่งกลับบ้านในทันที ซ้ำยังเปิดประตูมิติกลับมา โดยทิ้งทั้งรันนี ซือเถิง ยูงลี่ และอิจิบิไว้ทางฝั่งหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
ต่อมาก็คือค่ำคืนอันเร่าร้อนโลหิตพลุ่งพล่านระหว่างเขากับหยางหลี่ พูดออกไปคนอื่นอาจไม่เชื่อ ครั้งนี้หยางหลี่เป็นฝ่ายรุก กระบวนการทั้งหมดค่อนข้างบ้าคลั่ง ในห้องมีซากปรักหักพังจากการต่อสู้ของทั้งสองคนอยู่เกลื่อนกลาด หากมิใช่เพราะเหลือบไปเห็นรอยเลือดสีชาดจาง ๆ อวี๋หงสือคงเกือบคิดไปว่าตนเองได้พบกับเทพสงครามหญิงเข้าให้แล้ว ท่วงท่าการต่อสู้สารพัดแบบดูจะช่ำชองเกินไปเสียหน่อย ดูท่าคำกล่าวที่ว่าไม่เคยกินเนื้อหมูก็เคยเห็นหมูวิ่งจะเป็นเรื่องจริง...
“อือ กี่โมงแล้ว”
หยางหลี่หลับตาพึมพำ พลางมุดศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของอวี๋หงสือ
“ดูจากความสูงของดวงอาทิตย์ น่าจะถึงเวลากินมื้อเที่ยงแล้ว... วันนี้เธอไม่มีคิวงานเหรอ”
“ฉันลางานไว้สามวัน”
หยางหลี่พูดพลางส่งเรียวขาเนียนลื่นสองข้างใต้ผ้าห่มเข้ามารัดเกี่ยวไว้ อวี๋หงสือพลันเคารพอย่างเลื่อมใส “เวลาตั้งสามวันเชียวหรือ ซี้ด... เธอไม่ไปวิ่งโปรโมตแล้วเหรอ”