กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 290 ห้องเรียนเล็ก ๆ ของเจี้ยงเฉิน โปรดตั้งใจฟัง
ส่วนโค้งแสงสีทองที่เต็มไปด้วยอักขระถูกอวี๋หงสือฟาดกระเด็นออกไป เขามองดูส่วนโค้งแสงแผ่รังสีไปไกล ก่อนจะเลือนหายไปตรงเส้นขอบฟ้า
อวี๋หงสือหันกลับไปหาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งลง แล้วเอ่ยอย่างสบาย ๆ ว่า “จริงสิ เจ้าหนูหลิวเจา นายไม่ได้ช่วยเขากลับมาด้วยหรอกหรือ”
เจี้ยงเฉินยื่นมือยกเครื่องดื่มที่หยางหลี่นำมาให้ขึ้น “สัตว์ประหลาดมีมากเกินไป ตอนนั้นคนในกองถ่ายหลายคนตายลงในชั่วพริบตา หากไม่ใช่เพราะโล่คุ้มกันศาสตร์ลี้ลับที่คุณมอบให้หยางหลี่ ฉันก็คงกัดเธอไม่ทัน”
อวี๋หงสือพยักหน้า ทุกอย่างล้วนสมเหตุสมผล เพียงแต่เขารู้สึกว่าข้ออ้างทำนอง ‘ไม่ทัน’ อะไรนั่น คงใช้หลอกได้แค่คนซื่อบื้ออย่างหยางหลี่เท่านั้น หากนายอยากช่วยจริง จะไม่ทันได้อย่างไร
“คุณเข้าใจเรื่องการรีเซ็ตเวลามากแค่ไหน”
“……”
หยางหลี่นั่งอย่างว่าง่ายอยู่ข้างอวี๋หงสือ เจี้ยงเฉินจิบเครื่องดื่มแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนย้อนถามว่า “คุณเข้าใจเรื่องการเริ่มเวลาใหม่มากแค่ไหน”
“เมื่อก่อนตอนดูภาพยนตร์ ฉันมักเห็นทฤษฎีทำนองว่า การกระทำที่แตกต่างกันของคนแต่ละคนจะส่งผลลัพธ์ต่ออนาคตแตกต่างกัน ทุกครั้งที่การตัดสินใจของใครสักคนแตกต่างออกไป ก็จะถือกำเนิดจักรวาลคู่ขนานหนึ่งแห่ง แขนงเส้นเวลาหนึ่งแขนง” อวี๋หงสือจิบเครื่องดื่มที่หยางหลี่ยื่นให้เช่นกัน ตอนส่งเครื่องดื่มมา ยัยนี่ถึงกับใช้ปลายนิ้วเกาเขา เฮ้ย นิสัยฉันนี่มันร้อนจริง ๆ กลับไปจะจัดการเธอให้ดี