กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 206 การดิ้นรนของคาราสึมะ เร็นยะ?
“โอ๊ย เจ็บ ๆ โอ๊ยยยยยย!”
คาราสึมะ เร็นยะกุมหลังเท้ากลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น โคนันมองซ้ายมองขวาอย่างกระอักกระอ่วน โชคดีที่ไม่มีใครเห็น ไม่อย่างนั้นคงอับอายจนอยากหายไปแน่
เขาขยับตัวออกด้านข้างสองสามก้าวเพื่อหลบคาราสึมะ เร็นยะที่กำลังกลิ้งอยู่ จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบรอยกระสุนบนกำแพง เช่นนั้นกระสุนคงกระเด้งไปมาหลายครั้ง ก่อนจะพุ่งมาโดนหลังเท้าของเขาเองสินะ?
เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้ เป็นนายที่ลงมือก่อนเอง!
“กระสุนปืนกระเด้งหลายครั้ง อำนาจการยิงน่าจะลดลงไปมากแล้ว หากโครงกระดูกของนายอยู่ในสภาพผู้ใหญ่ ก็คงเป็นแค่บาดแผลที่ผิวหนังกับเนื้อเท่านั้น แต่ตอนนี้อาจทำให้กระดูกนิ้วเท้าได้รับบาดเจ็บได้”
“นายทำอะไรกับฉัน?” คาราสึมะ เร็นยะกัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอด ๆ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ความเจ็บปวดจากหลังเท้าไม่มีทีท่าว่าจะทุเลาแม้แต่น้อย เพียงขยับนิดเดียวก็รู้สึกเจ็บลึกถึงกระดูก หรือว่าหลังจากกลายเป็นเด็ก ความอดทนต่อความเจ็บปวดก็ลดลงด้วย? แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้เก่งขนาดนี้!