กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 120 ฉันแค่มุทะลุไปนิดเดียว พวกแกดันคายข่าวกรองออกมาหมดเลยเหรอ?
“แม้บ้านหลังนี้จะไม่กว้างขวางเท่าทางฝั่งฝอซาน แต่ก็มีความประณีตแบบโลกปุถุชนไปอีกแบบ”
ซือเถิงยื่นมือไปลูบตรงขอบหน้าต่างเล็กน้อย และไม่พบฝุ่นละอองอะไร ดูท่าเจ้าของบ้านหลังนี้จะรักความสะอาดมากทีเดียว
“เธอมาแค่สอนมารยาท ไม่ได้ให้เธอมาอยู่ที่นี่ อย่าให้มันเกินไปนัก!” ไป๋อิงกัดฟันกรอดเตือนสติอยู่ด้านหลัง คาดว่ายัยนี่คงถูกฝังอยู่ในดินนานเกินไป กระทั่งมารยาทพื้นฐานก็ลืมไปหมดแล้ว
ซือเถิงไม่แยแส เอาแต่มองหยางหลี่ “กี่เพ้าเป็นเพียงเครื่องแต่งกายดั้งเดิมแบบหนึ่งในบรรดาหลาย ๆ แบบ ด้วยรูปโฉมของเธอ แค่สวมใส่ให้ดูดีน่ะทำได้ง่ายดายอยู่แล้ว แต่หากอยากสวมให้เปี่ยมเสน่ห์ชวนหลงใหล ก็ต้องเข้าใจวัฒนธรรมและขนบธรรมเนียมของยุคสมัยนั้นเสียก่อน นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอต้องอ่านหนังสือของยุคนั้น พยายามบ่มเพาะบุคลิกของตัวเองให้ได้ จากนั้นฉันจะสอนท่วงท่าการเดินที่ถูกต้องให้เธอ!”
หยางหลี่นั่งตัวตรงราวกับนักศึกษาผู้ว่านอนสอนง่าย ทว่าสายตากลับเหลือบมองไปยังห้องด้านในโดยไม่รู้ตัว นั่นคือห้องที่เธอเพิ่งเก็บกวาดออกมา และไช่เวิ่นก็ถูกวางไว้ในนั้น โชคดีที่กระถางดอกไม้นั้นเคลื่อนย้ายค่อนข้างสะดวก จึงไม่กลัวว่าจะถูกซือเถิงกับไป๋อิงจับได้
การกระทำที่หยางหลี่คิดว่ามิดชิดนี้ มีหรือจะรอดพ้นสายตาของซือเถิงไปได้ ทว่าเธอกลับรู้สึกเพียงแค่ว่าห้องนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต คาดว่าคงจะวางไม้ประดับสีเขียวเอาไว้เยอะกระมัง