กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 111 เขาช่วยไม่ไหวแล้ว ฉันพูดเอง
“มุมต่าง ๆ ก็เก็บกวาดสะอาดแล้ว ใช่ อย่าเหลือแม้แต่สกรูสักตัว อ้อ อันนั้นไม่ต้องเก็บกวาด นั่นแขนของฉันเอง ช่วยเผาให้กลายเป็นเถ้าด้วย ฉันจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก”
อวี๋หงสือชี้นิ้วสั่งเจ้าหน้าที่ของฐานให้เก็บกวาดสถานที่ไปเรื่อย ๆ ข้าง ๆ กันนั้นหยางกั่วก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว “เรื่องแขนน่ะ อย่าเสียใจไปเลย บางครั้งนายจะพบว่า ต่อให้เหลือแค่เจ้าเล็กขวาก็ยังนำความสุขมาให้ได้”
อวี๋หงสือเหลือบมองแขนซ้ายของหยางกั่ว “นายไม่มีเจ้าเล็กขวาด้วยซ้ำ จะเข้าใจความสุขของการมีเจ้าเล็กขวาได้อย่างไร”
“อย่างน้อยฉันก็เคยมี” หยางกั่วดูเหมือนจะไม่สะเทือนแม้แต่น้อย สภาพจิตใจนี้คงแข็งแกร่งดุจเพชรแล้วกระมัง
หลายคนพูดคุยพลางเดินไปทางลูกบอลดำ ตอนนี้ภายในฐานถูกกวาดล้างจนเกลี้ยงแล้ว หุ่นยนต์หลายสิบตัวสุดท้ายกระโดดลงทะเลแยกย้ายกันหายไป จนไม่อาจติดตามร่องรอยได้
หลี่ต้าสี่มองตำแหน่งแขนซ้ายของอวี๋หงสือที่ว่างเปล่าอย่างสะเทือนใจ “ฉันได้ฟังเรื่องราวแล้ว น่าเสียดายที่ครั้งนี้ยังไม่สามารถกำจัดศัตรูให้สิ้นซากได้ การต่อสู้กับเงาทมิฬเกรงว่าคงต้องดำเนินต่อไป”
“ใครบอกกัน” อวี๋หงสือเบิกตากว้าง “ฉันพูดได้อย่างรับผิดชอบเลยว่า เงาทมิฬตายสนิทแล้ว เขาจะไม่เป็นปัญหาของโลกใบนี้อีก”
หลี่ต้าสี่แบมืออย่างจนใจ “แต่ศีรษะของเขาถูกเอาไป นายมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาตายสนิทแล้ว”