กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 อ๋องพิการปากร้าย
จี้จวินอี้เองก็แปลกใจอยู่บ้าง ตนไม่ได้ขู่มันไปแล้วหรือว่าคำใดควรพูด คำใดไม่ควรพูด? เหตุใดจึงยังเป็นเช่นนี้?
สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนฉับพลัน สายตาเย็นชาอำมหิตจ้องมองไปยังเด็กรับใช้ชายคนนั้น ปากก็ตวาดว่า:
“เจ้าทางที่ดีจงคิดให้ชัดเจนก่อนตอบ หากรับผลประโยชน์จากฮูหยินสามมาจริง แล้วสารภาพแต่โดยดี ข้านายน้อยยังพออภัยให้ได้ ไม่เช่นนั้น...”
“พรืด!”
“พรืด!”
เสียงหัวเราะสองสายดังขึ้นพร้อมกัน สายหนึ่งเป็นของฉู่ชิ่นโหรว อีกสายหนึ่งกลับดังมาจากด้านนอก
จี้จวินอี้ตกใจ รีบมองออกไปด้านนอก: “บังอาจ! ผู้ใดแอบซุ่มอยู่ในจวนแม่ทัพของข้า? หากไม่ยอมออกมา อย่าหาว่าจวนแม่ทัพของข้าไร้เมตตา!”
ร่างคนสองร่างพลันพุ่งออกมาจากบนต้นไม้นอกเรือน ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาในห้องโถงใหญ่