เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 รอดูทุกท่านแสดง
ฉู่กั๋วกงเห็นเขาร้องขอความเป็นธรรม แววตาก็พาดผ่านความแคลงใจสายหนึ่ง
แม่ทัพเวยอู่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้แขนซ้ายเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่โอบกอดจี้จวินอี้ไว้แน่น ร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบใบหน้าชรา
“ลูกเอ๋ย เจ้ายังไม่ตาย สวรรค์มีตาแท้ ๆ ขอบพระคุณเหลือเกิน ขอบคุณบรรพชนตระกูลจี้ที่คุ้มครองให้ลูกข้ามิมรณะ!”
เขาร้องไห้ได้อย่างสมจริงยิ่งนัก จนทำเอาฉู่กั๋วกงงุนงงไปหมด จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อจับสองพ่อลูกแยกออกจากกัน
“จี้จวินอี้ จี้เจิ้นเป่ย นี่มันเรื่องอันใดกัน? พวกเจ้าแกล้งตายโดยเจตนา ทำร้ายโหรวเอ๋อร์ของข้า แล้วยังกล้ามาเล่นละครตบตาอยู่ที่นี่อีกรึ?”
จี้จวินอี้หันกายกลับมา คารวะฉู่กั๋วกง
“ท่านพ่อตา ลูกเขยเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยามเข้าห้องหอ หลังจากดื่มสุรามงคลสมรสกับโหรวเอ๋อร์แล้วก็สลบไสลไป