บทที่ 92: สถาบันเวทมนตร์เต๋อปู้รุ่ย

บทที่ 92: สถาบันเวทมนตร์เต๋อปู้รุ่ย

เมืองกังหันลม ยามรุ่งสาง ผู้คนกลุ่มหนึ่งรายล้อมอยู่ใต้กังหันลมยักษ์อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์

พวกเขามองร่างบนเวทีสูงด้วยความตื่นเต้น

นั่นคือเพ่ยซาน

เมื่อมองฝูงชนเบื้องล่างที่มืดฟ้ามัวดิน และเห็นสีหน้าตื่นเต้นของพวกเขา เพ่ยซานก็นึกถึงตนเองในวัยเด็ก ซึ่งเคยยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนเช่นเดียวกัน

บัดนี้นางได้กลายเป็นคนที่ยืนอยู่บนเวที ความรู้สึกนั้นทำให้นางตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณบุรุษเบื้องล่าง ฟินน์

รวมถึงเซี่ยเต๋อที่จากไปแล้วด้วย

“ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมาเพื่อดื่มด่ำกับเทศกาลจริง ๆ เซี่ยเต๋อ”

ฟินน์ซึ่งปะปนอยู่ในฝูงชนเบื้องล่างมองเด็กสาวผู้กำลังตื่นเต้นบนเวทีสูง ชั่วขณะหนึ่งเขาพลันเหม่อลอย ราวกับย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง