บทที่ 87: เทศกาลกังหันลม

บทที่ 87: เทศกาลกังหันลม

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอรุณส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง

เปลือกตาของเซี่ยเต๋อกระตุกเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เส้นผมของเขายุ่งเล็กน้อย เซี่ยเต๋อลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยืดเส้นยืดสายพลางหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน

จากนั้น แววตาของเขาก็กลับมากระจ่างใส เซี่ยเต๋อหยิบสมุดบันทึกออกมาจากมิติเก็บของ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วจรดพู่กันเขียนลงไป