กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 63: ว้าว! ยังมีบุฟเฟต์อีกด้วย!
เซี่ยเต๋อเลื่อนมือลง ใบหน้าอันหล่อเหลายังคงมีรอยฝ่ามือแดงฉานสองรอยประทับอยู่
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความเศร้าที่วาบผ่านดวงตาถูกกดกลับลงไป ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ
แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับมาส่องประกายอีกครั้ง เขาใช้มือเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวก ๆ ขณะคำพูดที่มารดาในชาติก่อนเคยกล่าวกับเขาผุดขึ้นในห้วงความคิด
“เด็กดี ต้องมีความสุขอยู่เสมอนะ
รอยยิ้มของเจ้าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของพ่อกับแม่บนโลกใบนี้!”
เขาใช้นิ้วชี้ทั้งสองข้างวางไว้ที่มุมปาก ก่อนค่อย ๆ ยกขึ้น รอยยิ้มสมบูรณ์แบบจึงปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง
เซี่ยเต๋อเกาศีรษะพลางกล่าวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยว่า
“หรืออายุหลังกลับชาติมาเกิดจะมีผลกับข้า? เหตุใดข้าจึงกลายเป็นคนอ่อนไหวถึงเพียงนี้ ราวกับเด็กวัยสิบกว่าปี
ทั้งที่ตั้งแต่ตอนต่อต้านการกลั่นแกล้ง ข้าก็สาบานแล้วว่าจะต้องยิ้มให้ได้