กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 57: พระเอกผู้เปี่ยมเมตตา?
เหล่าโจรถูกมัดอย่างทุลักทุเล ก่อนถูกโยนลงตรงกลางอย่างแรง เมื่อเห็นสมาชิกคณะของมิเลียยืนล้อมอยู่ ต่างก็ร่ำไห้อ้อนวอนขอชีวิต
“ขออภัย ขออภัย! พวกข้าผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตพวกข้าด้วย!”
“ขออภัย! คนในครอบครัวของข้าป่วยหนัก ข้าจึงจำต้องทำเช่นนี้ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”
“ข้าไม่กล้าอีกแล้ว! คราวหน้าจะไม่ทำอีก ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
“ข้ายังมีบุตรสาว นางยังรอข้ากลับไปรับประทานอาหารด้วยกันอยู่เลย! ขอร้องพวกท่าน ได้โปรดเถิด!”
โจรคนหนึ่งดิ้นขลุกขลักไม่หยุด ทันใดนั้นก็มีเสียงกริ๊งดังขึ้น จี้สร้อยคอร่วงออกจากกระเป๋าของเขา
ภายในจี้มีภาพวาดแผ่นหนึ่ง เป็นภาพวาดฝีมือเด็กหญิงตัวเล็ก บนนั้นคือเด็กหญิงในชุดเก่า ๆ กำลังนั่งอยู่บนบ่าของชายคนหนึ่ง