บทที่ 48: สัตว์ป่าไร้ปัญญา ไม่คู่ควรเป็นศัตรู

บทที่ 48: สัตว์ป่าไร้ปัญญา ไม่คู่ควรเป็นศัตรู

เซี่ยเต๋อเก็บไม้ผุของวานรไม้ผุใส่กระเป๋าเก็บของ ก่อนจมลงสู่เงามืดและกลับมายังสถานที่ที่เพิ่งจากมา

“เอาละ ลุยพิชิตอย่างรวดเร็วต่อไป!”

เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างก็เคลื่อนย้ายไปยังชั้นที่ห้าสิบห้า ทว่ายังไม่ทันได้เริ่มลงมือ

สิ่งมีชีวิตสีทองขนาดเล็กเท่าเข็มตัวหนึ่งก็พุ่งด้วยความเร็วสูงเข้าใส่หว่างคิ้วของเขา

เซี่ยเต๋อยื่นสองนิ้วออกไปคีบ “เข็ม” ไว้ตามใจชอบ เมื่อเพ่งมองจึงพบว่ามันคืองูสีทองตัวเล็กจิ๋ว ยาวเพียงไม่กี่เซนติเมตรและผอมบางอย่างยิ่ง

สมองของเขาเริ่มประมวลผล ไม่นานแววเข้าใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตา

“งูที่ยาวเพียงไม่กี่เซนติเมตรและมีรูปร่างคล้ายเข็มเช่นนี้ ข้าเคยได้ยินซีเลียกล่าวถึง ดูเหมือนจะเรียกว่าหนอนทองเข็มยมโลก”

งูตัวน้อยดิ้นไปมาไม่หยุด เซี่ยเต๋อออกแรงบีบนิ้วเบา ๆ จนร่างของมันขาดเป็นสองท่อน จากนั้นเพลิงทมิฬก็เผามันจนไม่เหลือซาก