บทที่ 36: แผนพิชิตใจเซี่ยเต๋อ

บทที่ 36: แผนพิชิตใจเซี่ยเต๋อ

ซีเลียได้ยินแล้วก็ตกใจ รีบโค้งกายขอโทษ

“ขอโทษ ขอโทษ! ข้าไม่รู้ว่าเจ้า...”

กล่าวถึงตรงนี้ นางก็หยุดลง ไม่กล้าพูดต่อ เพราะเกรงว่าหากพูดต่อไปจะสะกิดบาดแผลในใจของเซี่ยเต๋ออีก

เซี่ยเต๋อย่อมสังเกตเห็นความอ่อนโยนของนาง เขาโบกมือด้วยสีหน้าปกติ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจถึงเพียงนั้น ก็แค่เด็กกำพร้าเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้หรอก

อีกอย่าง ข้าไม่เคยรู้สึกเศร้าเลย เพราะข้างกายข้ายังมีท่านปู่กับคนอื่น ๆ ที่รับข้าไปเลี้ยง พวกเขาล้วนเป็นคนดี”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าสลดใจแม้แต่น้อย สีหน้าสงบนิ่ง ซีเลียจึงเม้มริมฝีปาก ไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใด