ตอนที่ 68 ทิ้งขว้างคนมีความสามารถช่างน่าละอาย!

ตอนที่ 68 ทิ้งขว้างคนมีความสามารถช่างน่าละอาย!

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องหินใต้ดิน

ไป๋ชิงเสวี่ยนั่งขัดสมาธิอยู่ใกล้ประตูห้องหิน อยู่ห่างจากขอบเขตของค่ายกลบูชาโลหิตกลืนวิญญาณเลี้ยงกระบี่

สองมือเท้าคาง

มองผ่านปากถ้ำกว้างขนาดคนเดียวลอด เหม่อดูกระบี่ยาวสีเลือดเล่มนั้น

สำรวจอยู่ตั้งนาน

นางลองฝืนดึงกระบี่ดูหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย

กระบี่เล่มนั้นเหมือนงอกติดเป็นเนื้อเดียวกับแท่นบูชาทั้งหลัง

ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

แถมไป๋ชิงเสวี่ยยังไม่รู้เรื่องค่ายกล ตอนนี้เลยได้แต่มองของวิเศษวางอยู่ตรงหน้าตาปริบๆ