ตอนที่ 28 ห่วงเขาเนี่ยนะ? สู้ไปห่วงตัวร้ายดีกว่า

ตอนที่ 28 ห่วงเขาเนี่ยนะ? สู้ไปห่วงตัวร้ายดีกว่า

ในลานเรือนตระกูลจาง

ไป๋ชิงเสวี่ยเพิ่งฝึกฝนเสร็จ กำลังเตรียมจะกลับเข้าห้องไปเก็บข้าวของหนีเอาตัวรอด

พอหันกลับไป กลับพบว่าจางจิ่งเหนียนมายืนอยู่ไม่ไกลตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ฝีเท้านางชะงักไปเล็กน้อย

เพียงแค่วันเดียวที่ไม่ได้พบ จางจิ่งเหนียนก็ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

สีหน้ายังคงซีดขาว ตรงหน้าอกยังพันผ้าพันแผลไว้หนาเตอะ

ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่เสมอในยามปกติ มาบัดนี้กลับหลงเหลือเพียงความสงบนิ่ง

ก้นบึ้งดวงตายังคงหลงเหลือความเจ็บปวดและเหนื่อยล้าหลังสูญเสียพ่อแม่ คล้ายกับจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ แต่ก็ยังถูกความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นรั้งเอาไว้อย่างสุดกำลัง

ความเปราะบางกับความแน่วแน่มั่นคงปรากฏอยู่บนร่างคนคนเดียวกันในเวลาเดียวกัน