ตอนที่ 3 ฉลาดนักมักตกม้าตาย

ตอนที่ 3 ฉลาดนักมักตกม้าตาย

[การตายครั้งที่ยี่สิบห้า]

ไป๋ชิงเสวี่ยลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

บนหัวยังเป็นแผ่นไม้ผุพังที่คุ้นเคย แดดส่องผ่านรอยแยกบนหลังคาลงมาข้างเตียง

นางเอามือลูบท้องน้อยตามสัญชาตญาณ

ตรงนั้นยังเรียบเนียน ไม่มีแผลอะไรเลยสักนิด

แต่ความรู้สึกตอนเคียวขึ้นสนิมแทงทะลุท้องกลับเหมือนฝังลึกในหัว แค่แตะเบาๆ ในท้องก็เหมือนจะเจ็บแปลบขึ้นมา ทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็นอะไร

ไป๋ชิงเสวี่ยขมวดคิ้ว แล้วลุกขึ้นจากเตียง

นางเดินตรงไปที่มุมห้อง หยิบเคียวขึ้นสนิมเล่มนั้นขึ้นมา แล้วไปหาหินลับมีดข้างเตาไฟมาอีกก้อน

แคร่ก——